Op 13 december is het eindelijk zover. Sinterklaas is net het land uit geveegd, de Kerstman staat alweer ongeduldig zijn arrenslee warm te draaien, en precies daartussen — alsof het allemaal zo gepland was — sta ik dan: ik, Ron Rose, debuterend auteur. De lancering van mijn eerste boek. Het allereerste en wereldwijd! Dat klinkt indrukwekkend genoeg om er zelf een beetje nerveus van te worden.
Lezen, reizen en koffie drinken
Ik heb er onbeschaamd veel zin in, want eerlijk: is er iets heerlijkers dan een goed boek lezen met een dampende kop koffie ernaast? Behalve misschien reizen. Of schrijven. Of reizen én schrijven met koffie. In elk geval speelt koffie een hoofdrol. Niet zo vreemd dus dat ik mijn serie reisboeken heb gedoopt tot:
Maar eerst koffie! – Reisverhalen met een glimlach
Het eerste deel — Zon, zweet en zadelpijn, de fietsreis door de Mekongvallei van Vietnam en Cambodja — trapt af op 13 december. Alsof het zichzelf lanceert door al trappend de wereld in te rijden. In 2026 volgt Jordanië, want sommige landen vragen nu eenmaal iets meer geduld.
Dus spring gerust achterop de bagagedrager, houd je vast aan wat er voorhanden is en reis gezellig met me mee. Hier alvast een voorproefje uit:
hoofdstuk 7. – BAMBOE, BRUGGEN EN BEDLAMPJES…
Verderop zit een groep Vietnamese zakenmensen aan een tafel, duidelijk in hun element. Het lijkt een onschuldig tafereel – lachen, praten, drinken – totdat we met groeiende verbazing hun drankritueel observeren. Elke keer dat ze een biertje bestellen, verschijnt er een ijsblok van epische proporties, ongeveer ter grootte van de Titanic-ijsberg, dat met groot ceremonieel in hun bierpul wordt geplaatst.
Zodra het glas vol ijs is, wordt er een klein straaltje bier overheen gegoten, precies genoeg om het blok net te laten drijven. Daar blijft het echter niet bij. Zodra het ijsblok zelfs maar een beetje is gesmolten, komt een van de bedienende dames in actie. Bewapend met een tang die meer geschikt lijkt voor het hanteren van gloeiend hete kolen, vist ze het halfgesmolten ijsblok uit het glas. Het blok wordt vervolgens met een expertmatige zwaai vervangen door een geheel nieuwe ijsberg. Het tafereel is hypnotiserend – een soort choreografie van kou en alcohol. We kijken vol verbazing, misschien zelfs een beetje ontredderd, naar deze ijzige beerput van verspilling.
Hoe kun je een goed glas bier zó behandelen? Als je toch koud water wilt drinken, neem dan gewoon een alcoholvrij biertje uit de ijskast. Of, weet je wat, ….vanaf 13 december te koop;)
