Koning Vorst heeft ons land in een ijskoude greep. Althans, dat zegt men.
In werkelijkheid gaat het om drie dagen kou, wat in Nederland geldt als een natuurverschijnsel waar je vooral over praat, niet zozeer aan deelneemt. Drie dagen is bovendien te kort om de schaatsen te zoeken. Laat staan te slijpen. Wel lang genoeg om ijs te eten.
Geen natuurijs, maar gewoon als toetje. Lekker met kerst en oud en nieuw. 2026 staat op de drempel, licht ongeduldig met een glaasje in de hand. Maar eerst koffie. Zonder koffie is een vooruitblik voor 2026 namelijk vooral een vaag vermoeden. Maar eerst een terugblik, want wat is een vooruitblik zonder terugblik?
Wat er gebeurde in 2025
Dus trekken we eerst het blik van 2025 open. Dit jaar gebeurde het dan eindelijk. Mijn voornemen om mijn Polarsteps-notities van een reis, in dit geval de groepsfietsreis door Vietnam en Cambodja in 2024— oorspronkelijk bedoeld als geheugensteuntjes en excuses voor wazige foto’s — uit te werken tot een manuscript. Dat manuscript kreeg de titel Zon, zweet en zadelpijn, omdat niemand zich daarna nog afvraagt waar het boek ongeveer over gaat.
Bij een Zeeuwse schrijfwedstrijd van De Baaierd won ik hiermee een redactiesessie.
Daarna begon het avontuur dat zelfpublicatie heet. Cover ontwerpen. Achterkant schrijven.
Tekst voor de achterkant herschrijven. En dan nog eens, omdat het toch net niet klopte. Na tekstuele controle door Arende Taal en Tekst en enkele Printing-on-Demand-versies — boeken die vooral bedoeld waren om te ontdekken wat er allemaal mis kon gaan — was het zover.
Dankzij Pumbo lag op 13 december de eerste druk in de winkels.
Echte winkels, met mijn echte boeken.
De eerste signeersessie en boeklancering vond die dag plaats bij Boekhandel Lectori in Kapelle. Gelijktijdig deden DeDrukkerij in Middelburg, ’t Spui in Vlissingen, De koperen tuin en Het paard van Troje in Goes en Boekhandel de Vries in Zierikzee mee.
Het resultaat: binnen twee weken was een tiende van de eerste oplage verkocht.
Op Hebban kreeg het boek vijf sterren.
Meer sterren bestaan niet, wat zowel geruststellend als zeer bevredigend is. Kortom: 2025 was heerlijk. Fantastisch zelfs. Een jaar van wolkenloperij.
Ik ben er Ron ‘Rozig’ van.
Vooruitblik voor 2026
Wat gaan we doen om Ron ‘Rozig’ te blijven? Eerst koffie. Uiteraard. Daarna: vrienden, familie en kennissen in positieve zin lastigvallen in 2026.
Reizen en schrijven. Suriname staat in 2026 op de lijst. Een fantastisch mooi land schijnt. Ook moet het reisboek over Jordanië in 2026 het levenslicht zien. Verder komt er een enquête: e-book, echt boek of allebei? En een poll over een Engelstalige versie van Zon, zweet en zadelpijn, met mogelijk een internationale lancering—hopelijk net zo succesvol als de Nederlandse, maar dan met meer jetlag.
Er komt een podcast over de Cú Chi-tunnels in Vietnam op Spotify, naar aanleiding van het boek. Misschien ook een luisterboek. Mogelijk twee keer per jaar een nieuwsbrief, zodat niemand onaangenaam verrast wordt door nieuwe uitgaven. De berichten op deze site en Facebook blijven verschijnen—regelmatig, betrouwbaar en met lichte neiging tot zijpaden. En tenslotte ga ik tijd steken in het benaderen van Biblion, met als doel exemplaren van het boek in Nederlandse bibliotheken te krijgen. Want laten we eerlijk zijn: de bibliotheek is misschien wel het mooiste instituut dat we hebben. Warm, rustig en vol beloftes.
Kortom: een heerlijk vooruitzicht voor 2026.
Fijne feestdagen en de beste wensen voor 2026
Dan rest mij niets anders dan iedereen fijne feestdagen en een fantastisch 2026 te wensen.
En natuurlijk: heel veel leesplezier. Met koffie of zonder, maar in ieder geval met plezier📚☕
