Mijn reisboekenserie heet: Maar eerst koffie.
Waarom, maar eerst koffie? …Ik liep richting Petra via de Backdoor Trail. Het was vroeg, de zon had nog geen zin om op te staan en de wereld hield zijn adem in. Zover ik kon kijken: rotsen, zand, schakeringen van grijs en rood en hier en daar een koppige groene veeg van natuur die weigerde uit te drogen. Ik bleef even staan om mijn knerpende zolen tot stilte te manen. En toen was er niets meer. Geen wind, geen geluid, geen menselijke aanwezigheid. Alleen de stilte – een allesomvattend zwijgen van een plek die al duizenden jaren alleen naar zichzelf luistert.
Langzaam schoof mijn eigen hartslag daar doorheen, een kalm ritme van onthaasting en groeiende genegenheid. Ik voelde me hier thuis, precies daar, op dat absurde vroege uur in die verlaten woestijn. Alles klopte.
Koffie. Het ontbrekende puzzelstuk
In de verte stond een eenzame bedoeïenentent, een woestijnbaken voor mensen die niet precies weten waar ze zijn. Mijn voeten besloten spontaan dat we die kant op gingen. Buiten stond een bord met de tekst: “Het beste ontbijt is koffie.” Dat was het. Geen uitleg, geen menukaart – alleen dat. En precies op dat moment rook ik het: koffie. Sterk gebrand, waarschijnlijk zwarter dan motorolie, maar magisch als een ontbrekend, laatste puzzelstuk.
Daar, in die stille, vroege leegte, besloot ik dat mijn serie Maar eerst koffie! moest heten. Want reizen is uiteindelijk een aaneenschakeling van beloftes: nieuwe culturen, nieuwe natuur, nieuwe geluiden en uitzichten. Waar je ook bent of wat je ook doet, koffie geeft je een reden om te vertragen. Om even stil te staan en echt te voelen waar je bent.
Koffie is het lint om het cadeau. Het maakt de ervaring compleet. Het geeft je de ruimte om niet alleen te zien waar je bent, maar het ook echt in je op te nemen. En misschien is dat wel het mooiste aan reisboeken: het moment waarop je ze opnieuw beleeft, met een kop koffie in je hand en een glimlach op je gezicht.
En die koffie heb ik daar inderdaad, zwart en sterk als de rotsen van Petra, samen met de bedoeïen opgedronken voor zijn tent op een veel te klein krukje – genietend van de smaak, maar nog meer van het moment.
Daarom: MAAR EERST KOFFIE!
